« به کار بردن تعبیر کوهنورد برای آنان یک شوخی است. آنهایی که ما می شناسیم کوهنورد نبوده اند. 2 نفر نیز نیستند و 3 نفر بوده اند و در مرزهای حساس ایران بوده اند.» 

به گزارش سرویس سیاسی «فردا»، اين جملات را زماني رامين مهمان پرست سخنگوي دستگاه ديپلماسي كشور در پاسخ به سوال خبرنگار خبرگزاري فرانسه ارائه كرد و البته كم نيز نبود از اين دست صحبت ها. 

 اينك اين سه آمريكايي كه با اتهام جاسوسي در زندان بودند، در آمريكا به سر مي برند. اينكه آزادي دو آمريكايي ديگر چقدر با سفر محمود احمدي نژاد در ارتباط بوده و اينكه آيا واقعا احمدي نژاد آنگونه كه مي گويد در امر قضا دخالت نمي كند سوالاتي است كه بايد در نوشتارهاي ديگري به آن پاسخ گفت. اما آنچه در اين ميان مهم مي نمايد آزادي اين سه آمريكايي توسط ايران و سپس اقدامات اين آمريكايي ها پس از آزادي است.

پس از آنكه سارا شورد با يك سري اقدامات ديپلماتيك آزاد شد، وي اقدام به برگزاري كنفرانس خبري كرد و همچنين خاطرات خود را از دوراني كه در زندان بود را منتشر ساخت. خاطراتي كه نمي تواند چهره اي مناسب از ايران در عرصه بين المللي در اذهان عمومي ايجاد سازد. جالب اينجاست كه پس از آزادي دو آمريكايي ديگر يعني شین‌ بائر و جاش فتال نيز همين اتفاق مي افتد.
آنها با قرار وثیقه نیم‌میلیون دلاری پادشاه عمان آزاد شده‌اند و سپس در كنفرانس مطبواعاتي شركت كردند. بي شك بنگاه هاي خبري غربي در انتظار رسيدن اين دو آمريكايي بودند و همان طور كه پيش بيني مي شد، كنفرانس آنها با سخناني همراه شد كه مانند اظهارت سارا شورد نمي تواند براي ايران مطلوب به نظر آيد.

جاش فتال و شین بوائر در پاسخ به یک پرسش درباره اینکه آنان دولت ایران را خواهند بخشید، این گونه می‌گویند: «پاسخ ما این است که‌ چگونه می‌توانیم دولتی را ببخشیم که به زندانی کردن شمار بسیاری از افراد بی‌گناه و زندانیان عقیدتی اقدام می‌کند؟ این مردم ایران هستند که متحمل فشارهای سنگین می‌شوند و دولتی بی‌رحم که احترامی برای حقوق بشر قایل نیست، بالای سر خود دارند.» البته اين دو به همين حرف ها نيز اكتفا نكردند و براي بهتر شدن نگاه جهانيان به ايران نيز نسخه پيچيدند: «اگر دولت ایران می‌خواهد تصویر خود را در جهان تغییر و فشار بین‌المللی را کاهش دهد، باید همه زندانیان سیاسی و عقیدتی را بی‌درنگ آزاد کند.»

اين اقدام در حالي صورت مي گيرد كه ايران تجربه رفتار سارا شورد را داشت. سوالي كه پيش ميآيد اين است كه آيا ايران نمي توانست از دولت مياجي عمان، ضمانت هايي را براي عدم انتشار سخنان ضد ايراني مطالبه كند؟ و يا آيا ايران نمي توانست در برابر آزادي آنها از آمريكا بخواهد تا آزادي ايرانيان زنداني در آمريكا و يا حتي ديپلمات ايراني در لندن را مطالبه كند؟

اينها سوالاتي است كه مسئولين امر بايد براي آن جواب قانع كننده ي داشته باشند. ديري نمي گذرد كه خاطرات اين دو آمريكايي نيز به پيوست خاطرات سارا شورد در آمريكا منتشر مي شود و هجمه هاي تبليغاتي عليه ايران رنگ و بوي تازه اي به خود مي گيرد.