حرف دل

اندر احوالات روزهای عید تلویزیون-قسمت اول

مهمان برتامه(خواننده): خب الان من باید چیکار کنم؟کارمو بخونم؟
فرزاد حسنی: آره دیگه.کارای دیگه هم میتونی بکنی که البته خیلی هاش تو تلویزیون ایران ممنوعه.

جالبش اینه که این مجری، به دلیل اشراف،دانش کافی و بیان احساس برانگیز و تاثیرگذار،همراه با معنویت(!) مجری برتر تلویزیون شدن!

- شگرد جدید فردوسی پور یعنی لب خوانی حرف های شخصی و دونفره ی آدم ها و پخش آن برای میلیون ها بیننده در پخش زنده،دقیقا همان فرآیندی است که آزاده نامدار را روز به روز از جایگاهش مطمئن تر و به خط شکنی های مسئله دارش امیدوارتر می سازد. . .

ادامه مطلب راببینید…

اندر احوالات روزهای عید تلویزیون-قسمت اول

دوران بیهودگی

برنامه های خاص تلویزیون در ایام عید،پاشنه ی آشیل مدیریت سرگرمی هر سال صداوسیماست. محصول نهایی امسال چیزی جز پس رفت چند مرحله ای تلویزیونی ها در برنامه ریزی و هدایت مخاطبان عمومی و پرتعداد این روزهای تلویزیون نبود.در این مبحث درباره ی چند معضل خاص صداوسیما در ایام عید صحبت خواهیم کرد.

*مشکلات عقل سلیم در شناخت مدیریت سرگرمی در تلویزیون

بنا به سنت همه ی این سال ها،امسال هم مسئله ی هجوم یکباره ی پخش فیلم های خارجی از تلویزیون در ایام نوروز اتقاق افتاد. نگاه به جدول پخش و حساب سرانگشتی نمایش حداقل پنج فیلم سینمایی خارجی در هر روز(اگر شبکه های تازه تاسیس نمایش و آی فیلم و…در نظر نگیریم) خیلی خوب می تواند سیاست های سرگرم سازی ساده لوحانه ی صداوسیما در این سال ها را واضح تر سازد.

بمباران بینندگان و مخاطبان تمام وقت تلویزیون با آثار نمایشی ای که اگر از همه ی نتایج و ایده های انتقالی مترتب بر بینندگان و مخاطبان چشم پوشی کنیم،مرتب در حال ترویج یک نوع سبک زندگی واحد و جعل شده هستند که نقطه ی مقابل سبک زندگی ایرانی است و البته در همین نمای ترسیم شده ی ظاهر گرایانه و ساده هم با عقل سلیم قابل حل نیست.اگر فقط یک محور از فیلم های خارجی را در نظر بگیریم؛نوع روابطی که میان آدم های فیلم های خارجی می گذرد،بسیار با ما متفاوت است.

اما امسال سیاست پخش فیلم خارجی در تلویزیون یک تفاوت اساسی با سال های گذشه داشت.در همه ی این سال ها،تک جواب مدیران صداوسیما به انتقادات مربوط به پخش فیلم های خارجی در این محور خلاصه می شد:«مباحثی که در ابتدا یا انتهای برخی فیلم ها تحت عنوان «نقدفیلم» در برنامه های گفت و گو مطرح می شود،محور سینمایی فیلم ها را مشخص می کند.»

آن ها استدلال می کردند که در این گفتگوها با صحبت درباره ی فیلم ها،پیام انتقالی احتمالی آن هاو… در فرآیند آگاه سازی مخاطب انجام می شود و از عواقب و آثار مخرب این فیلم ها بر روی مخاطبان کاسته خواهد شد،همان سیاستی که بر مبنای آن سینما یک ها،سینماچهارها و صد فیلم ها…ساخته شدند.امسال هیچ خبری از این نوع برنامه ها،نقد فیلم ها و گفتگو درباره ی آنها نبود؛ اتفاقی که حداقل اقدام لازم درباره ی پخش فیلم های خارجی از تلویزیون نظامی بود که در خط مقدم مواجهه با فرهنگ و تمدن سازندگان همین فیلم ها ایستاده است.

*به دلیل اشراف،دانش کافی و معنویت اهدا می شود به فرزاد حسنی

-خب الان من باید چیکار کنم؟کارمو بخونم؟

-آره دیگه.کارا دیگه هم میتونی بکنی که البته خیلی هاش تو تلویزیون ایران ممنوعه.

این دیالوگی است که بین فرزاد حسنی و خواننده ی میهمان برنامه اش در شب سال تحویل رد و بدل شد.

-آقای احمدی نژاد به خدا گرونیه.حالا هر چی شما بگی نیست،اما هست.آخه همه که نمیتونن بیان از محل شما خرید کنن.

این یکی را هم احسان علیخانی مجری برنامه ی سال تحویل شبکه یدو تحویلمان داد.

حرف های زیاد خاصی نیستند،اما برای من،همه ی این ها و موارد دیگر نمادی هستند برای فرآیندی که دوست دارم، عامیانه ،نامش را فرآیند«پررو سازی مجریان» در صداوسیما بنامم.

طبیعی است که وقتی جناب فرزاد حسنی در کل سال در تلویزیون دیده نمی شود و آن وقت چند سال است که به طور پیاپی مهم ترین باکس اجرای زنده ی تلویزیون از پربیننده تری شبکه در اختیارش قرار می گیرد و قادر است به مدت 12 ساعت در پربیننده ترین ایام سال، آنتن زنده را در اختیار داشته باشد،توهم مهم بودن و کلیدی بودن به مجری جوان بی اطلاع ما دست بدهد و جایی که قرار است در خدمت آن باشد را تلویزیون ایران خطاب کند و از ممنوع بودن چند چیز در آن بنالد.آن یکی دوستمان هم به خودش جرات بدهد که رئیس جمهور22 میلیونی ملت را در تریبون رسمی نظام به صورت زنده دست بیندازد و مسخره کند و با گروه رستاک قهقه سر دهد.

این دقیقا همان فرآیندی است که فردوسی پور جوان را بعد از انجام همه ی بی خلاقی های واضح و آشکار،در شب برنامه ی آخرش به دعوت از سه هنرپیشه ی خاص می کشاند که داد سخن پراکنی در باب اینکه 90 صدای فروخفته ی مردم است سر دهند و با همدیگر قاه قاه به نابود کردن حیثیت یک انسان به ناجوان مردانه ترین و غر اخلاقی ترین شیوه ی ممکن بخندند.شگرد جدید فردوسی پور یعنی لب خوانی حرف های شخصی و دونفره ی آدم ها و پخش آن برای میلیون ها بیننده در پخش زنده،دقیقا همان فرآیندی است که آزاده نامدار را روز به روز از جایگاهش مطمئن تر و به خط شکنی های مسئله دارش امیدوارتر می سازد.

دیر نیست روزی که ضربه ی این نسل پرمدعای مجری ها به حیثیت سازمان صداوسیما وارد و آنقدر شکننده باشد که بساط مجری گری از تلویزیون اساساَ برچیده شود.

بلافاصله بعد از عید،جلسه ی تجلیل از برگزیدگان برنامه های نوروزی برگزار و از یک نفر به این دلایل که مستقیماَ در متن تقدیر نامه اش می آید،تقدیر شد:

«به دلیل اشراف،دانش کافی و بیان احساس برانگیز و تاثیرگذار،همراه با معنویت(!) در لحظه ی قبل از تحویل سال،آقای فرزاد حسنی به عنوان مجری برگزیده معرفی می شود.»!!!

حمید بوالی

برگرفته از “ماهنامه ی سینما رسانه”