حرف دل

تلویزیون، سال 90را با جنجال شروع کرد، نامه انتقادی نخبگان حوزوی در اعتراض به پخش برخی فیلم‏های سینمایی در نوروز و حذف “نبرد تایتان‏ها” از جدول پخش رسانه ملی، آغاز کشمکش‏های نخبگان با ضرغامی در سال 90 شد و این جدال در طول سال ادامه پیدا کرد. به بهانه آنکه مردم نباید ماهواره ببینند، تلویزیون، ماهواره‏ای شده است با ظاهر اسلامی. گرچه سیاه نمایی، کاری است ناپسند، اما این همه واقعیتی است که آقای ضرغامی و همکارانش، چشم از آن بسته‏ اند و دائم از خود و زیردستانشان، تمجید می‏ کنند.

از بیرون که به رسانه ملی نگاه کنی، معجونی است از رقص و آواز و گزارش و سریال‏های عاشقانه کلیشه‏ ای و البته برای سرپوش نهادن بر این همه نقص، یکی دو برنامه و سریال موفق هم قابل مشاهده است.

-ماه رمضان “پنج کیلومتر تا بهشت” را می‏ بینی. روحی که مانتو به تن دارد و در آن عالم هم دست از ارتباط با نامحرم برنمی‏دارد و با آنکه خودکشی کرده است، به آرامش ابدی می‏رسد…

-ناگهان چند سریال جنجالی و غمگین به روی آنتن می‏رود و کسی پاسخگو نیست که چه به خورد این ملت داده می‏شود؟ آنقدر آش شور می‏ شود که خودشان هم از خودشان انتقاد می‏ کنند و فریاد می‏زنند: آی دزد را بگیرید! و ما هم که می‏دانیم دزد کیست، فقط سکوت می‏ کنیم…

-”تا ثریا” سریالی است برای تخریب زن مسلمان چادری که سیل اعتراضات، منجر به توقف آن می‏شود…

-”پنجره” هم که پنجره ای شد برای ترویج افکار پائولو کوئیلیو و هرچه فریاد زده شد، که این سریال، عقاید مردم را به سخره گرفته است، کسی نشنید (و البته اگر ما بگوییم مدیران رسانه ملی این فریادها را نشنیدند، بزرگترین شوخی سال را کرده ایم) انتقادها را سایت بالاترین شنید و واکنش نشان داد، اما مهندس ضرغامی عزیز ما نشنید!

-روابط با نامحرم در بسیاری از برنامه‏ ها، عادی جلوه داده شد و حتی در برخی موارد، آنان یکدیگر را با نام کوچک خطاب می کردند…

-گویا دیگر اعتراض به مجریان خانمی که دیگر لباس فرم ندارند و پیراهن‏های رنگارنگ می‏پوشند، نوعی بی کلاسی محسوب شود!

-به دهه فجر که می‏رسیم، بیشترین هنر دوستان سیما، پخش آهنگ‏های انقلابی است. امسال دهه فجر با پخش سریال “ششمین نفر” همراه بود. سریالی که فقط به نمایش حماقت‏های انقلابیون می‎‏پرداخت. انقلابیونی که یکی از خودشان را می‏کشند، به یکدیگر اعتماد ندارند و …. از همه بدتر هم عشق مثلثی کثیف یک زن شوهردار با پسرخاله‏اش، می‏شود یادآور خاطرات حماسی دوران انقلاب!

-برنامه‏ های سخنرانی سیما هم اگرچه ساعت 6:30 دقیقه صبح (برای گنجشک ها!) پخش می شد، از نقاط قوت است…

- برنامه‏ های کودک و انواع عمو خاله‏ های رنگارنگ و آموزش رقص به کودکان معصوم ایران زمین هم که جای بسی گلایه دارد…

متن کامل را در ادامه مطلب بخوانید…

پایگاه تحلیلی خبری598:

تلویزیون، سال 90را با جنجال شروع کرد، نامه انتقادی نخبگان حوزوی در اعتراض به پخش برخی فیلم‏های سینمایی در نوروز و حذف “نبرد تایتان‏ها” از جدول پخش رسانه ملی، آغاز کشمکش‏های نخبگان با ضرغامی در سال 90 شد و این جدال در طول سال ادامه پیدا کرد. به بهانه آنکه مردم نباید ماهواره ببینند، تلویزیون، ماهواره‏ای شده است با ظاهر اسلامی. گرچه سیاه نمایی، کاری است ناپسند، اما این همه واقعیتی است که آقای ضرغامی و همکارانش، چشم از آن بسته‏ اند و دائم از خود و زیردستانشان، تمجید می‏ کنند.

از بیرون که به رسانه ملی نگاه کنی، معجونی است از رقص و آواز و گزارش و سریال‏های عاشقانه کلیشه‏ ای و البته برای سرپوش نهادن بر این همه نقص، یکی دو برنامه و سریال موفق هم قابل مشاهده است.

ماه رمضان “پنج کیلومتر تا بهشت” را می‏ بینی. روحی که مانتو به تن دارد و در آن عالم هم دست از ارتباط با نامحرم برنمی‏دارد و با آنکه خودکشی کرده است، به آرامش ابدی می‏رسد. سریال “سقوط یک فرشته” هم به بهانه نمایش بدی‏های روابط دختر و پسر، نمایش کاملی از این گونه روابط را بین دختر حاجی و دوستش دارد. شیطان هم که در طول فیلم با ظاهر یک انسان مذهبی است و در نهایت تغییر چهره می‏دهد. بی شک تصویر شیطان به شکل یک انسان مذهبی، هر چند در نهایت تغییر کند، از اثرات مخرب آن نمی‏کاهد.

“پنجره” هم که پنجره ای شد برای ترویج افکار پائولو کوئیلیو و هرچه فریاد زده شد، که این سریال، عقاید مردم را به سخره گرفته است، کسی نشنید (و البته اگر ما بگوییم مدیران رسانه ملی این فریادها را نشنیدند، بزرگترین شوخی سال را کرده ایم) انتقادها را سایت بالاترین شنید و واکنش نشان داد، اما مهندس ضرغامی عزیز ما نشنید!

به دهه فجر که می‏رسیم، بیشترین هنر دوستان سیما، پخش آهنگ‏های انقلابی است. امسال دهه فجر با پخش سریال “ششمین نفر” همراه بود. سریالی که فقط به نمایش حماقت‏های انقلابیون می‎‏پرداخت. انقلابیونی که یکی از خودشان را می‏کشند، به یکدیگر اعتماد ندارند و …. از همه بدتر هم عشق مثلثی کثیف یک زن شوهردار با پسرخاله ‏اش، می‏شود یادآور خاطرات حماسی دوران انقلاب!

اگرچه پخش سریال “شوق پرواز” ما را امیدوار و خوشحال کرد که بالاخره هنرمندان ما متوجه قهرمانان دینی و بومی این مملکت شده‏اند، اما آنچه انتظار ما بود کجا و این سریال کجا؟! داستان زندگی شهید عباس بابایی به تنهایی جذابیت و زیبایی کافی برای نمایش را داشت و بازی درخشان بازیگرانش از جمله شهاب حسینی و الهام حمیدی نیز به آن قوت خاصی می بخشید. اما نحوه آمیختن این قصه به فضای امروز جامعه، و ماجراهای لیلی و نامزدش در بسیاری از سکانس‏ها خط سیر قصه را خراب و آن را تبدیل به مستندی بی کشش می‏کرد.جلوه‏های ویژه و صحنه‏های پرواز هم به‏ جز یکی دو مورد، کاملا این احساس را به مخاطب منتقل می‏کرد که از روی صحنه‏های انیمیشن برداشته شده و به نوعی سرهم بندی است. چیزی که در قسمت پایانی به خوبی قابل درک بود.

جنجال دیگری که رسانه ملی در این سال داشت برنامه “پارک ملت” بود و سخنان جنجالی افروغ که باز هم نامه جمعی از طلاب را به دنبال داشت.