حرف دل

درباره آن جشن های کذایی، امیر اسدا... علم در یادداشتهایش مینویسد: سال 1351 خواستیم، سالگرد آن جشنها را بگیریم، فرح صدای غرولندش در آمد «ول کنید آن جشنهای فرانسوی لعنتی را که همه اعتراضهای دنیا را متوجه ما کرد»؟ آن چادرهای عجیب و غریب که میلیونها خرج برای ایران برداشت، بلایی شد و تار و پود پهلویها را بسوزاند.
اما این روزها پس از 33 سال، انگار دستی در کار است که برخی پهلوی ها و رفتار خائنانه شان را مبری کنند.
شهردار تهران درایت به خرج داد و جلوی بستنی و آش رشته با پودر طلا را که قرار بود 250 هزار تومان به مشتریهای رستوران برج میلاد عرضه شود، گرفت.
باور کنید اگر کوتاه می آمدیم، کله پاچه و شیردون شیر "تامگانیگا" و دل و قلوه و دنبلان ببر "ایشناپور" و پاچه قورباغه "رود سن" را هم به عنوان اینکه مد است، به بهای نیم میلیون تومان عرضه می کردند.
این روزها دو شرکت خودروسازی داخلی خیلی برای فروش خودروهایشان تبلیغ می کنند. جایی خواندم یکی از دو مدیر این شرکتها گفته است، در دهه 1360 مردم خودروی پیکان بدون چهارچرخ را با رغبت می خریدند. امروز التماس می کنیم نمی خرند.
من متوجه شدم این مقام مسوول، هیچ تاریخ نمی خواند! حافظه تاریخی ندارد، زیرا در آن دهه، جنگ تحمیلی ادامه داشت. عایدات دولت از نفت به کمترین حد تنزل کرده بود. خودرویی از خارج وارد نمی شد.
مردم طعم نشستن در تویوتای 72 هزار تومانی کرونا و 64 هزار تومانی کارینا را در ذائقه داشتند. پیکان هم تازه پنجاه هزار تا هفتاد هزار تومان شده بود.
چه ارتباطی دارد به امروز که قیمت خودروهای تولیدی را (که در ساخت آنها دقت نمی شود ومسوولان نیروی انتظامی نیز به فغان درآمده اند) به عرش رسانیده اید و به جای بهبود تولیدات به مردم التماس می کنید!
به جای التماس، راه ژاپن و کره را بپیمایید تا دنبال شما بیایند و مردم التماستان بکنند. مردم قدرشناس ایران، جنس مرغوب وطنی را به خارجیاش ترجیح می دهند.
این روزها خودروهای شش یا سه میلیارد تومانی در تهران رژه می روند و بذر نفرت را نسبت به صاحبان و خریداران مرفه آنها در دل مردم می پاشند و بارور می کنند.
من نمی دانم وزارت صنعت و تجارت و نیروی انتظامی چرا به میلیاردرهای خریدار این خودروها جواز ورود می دهند؟
می فرمایید پول گمرک خوبی می دهند و سود زیادی نصیب خزانه می شود. شما ورود هرویین و کوکایین را هم آزاد کنید، آن وقت ببینید، قاچاقچیان هم حاضرند، گمرکی خوبی بدهند!
... فرزندان ما زمانی دو خودروی داخلی خریدند و چنان خاطره تلخی در ذهنشان به یادگار ماند که به هزار زحمت، خودشان را از شر آنها راحت کردند و هر زمان هم که من اغوا می شوم تا خودروی ایرانی بخرم، مرا منع می کنند! چرا باید چنین باشد؟
واردات بسیاری از محصولات دیگر هم پدر تولیدکنندگان داخلی را درآورده است.
کارد باید به آن شکمی زد که شلیل و انگور و پرتقال و سیب فرنگی و برزیلی و مصری کوفت جان کند!
چرا باید کفش ایتالیایی وارد شود؟ تیغ اصلاح چرا باید از مصر وارد شود؟
اگر بر روی مبلمان ترکیه اگر مبلهای ایرانی خوب و دارای قیمت منصفانه ای باشند، ننشینیم آیا جایی از بدن ما عیب می کند؟
برای دهه ها بانوان ایرانی لوازم آرایش ایرانی مصرف می کردند، برای چه جلو تولید آنها را گرفتیم و میدان را به قاچاقچیان سرخاب و سفید سپردیم؟ زن برای شوهرش که می تواند و بلکه باید خود را بزک کند.
چرا باید کرد عراقی هم دنبال جنس ترکیه برود و روی خوش به یخچال و اجاق گاز و بخاری و تلویزیون ایرانی نشان ندهد؟
چرا هر جای کشورمان که می رویم، چای اجنبی مصرف می کنند؟ این چای لاهیجان معطر و خوش طعم که بنده سالهاست، می نوشم و اگر یک روز در خانه نباشد، صدایم درمی آید، چه ایرادی دارد که چای محمود و احمد و ویکتوریا به خورد مردم می دهید؟
کلیپسی که من این مقاله را با آن به هم وصل می کنم ساخت انگلیس است. ماشین دوخت مقاله تولید چین و کره است، کاغذ از اندونزی وارد می شود، خودکار لای انگشتانم ساخت آلمان است، عینکی که پریروز ناچار شدم، بخرم کار ایتالیاست و من بابت خرید دو عینک ذره بینی دور و نزدیک 730 هزار تومان پول دادم !چرا باید همه وسایل موردنیاز ما از خارج وارد شود؟ پس همت و غیرت ایرانی کجا رفته است؟
چرا مسؤولان شرایطی فراهم کرده اند که تولید در کشور مضمحل شود، جوان ایرانی بیکار بماند، صنعتگر ایرانی مسافرکش شود و کارخانه دار و تولیدکننده، کارخانه اش را به طمع سود بیشتر در بورس بازی زمین، بفروشد و کارگران بینوایش را از کار بی کار کند و دست آخر چشم ما به چین و ماچین باشد تا از شیر مرغ تا جان آدمیزادمان را از چین وارد کنیم؟!