حرف دل

گویا بارزانی از ترکها خواسته بود در ازای به رسمیت شناختن کشور مستقل کرد در همسایگی خود، برای همیشه مالک 50 درصد از ذخایر طبیعی این کشور تازه تأسیس شوند!
در همین حال « طارق الهاشمی» نیز ابتدا به ترکیه گریخته و اکنون از سفر پنهانی او به قطر خبر می رسد. ترکها با پناه دادن به او که به طور غیابی دادگاه های عراق مشغول محاکمه اش هستند، به گسترش تنش با بغداد دامن زدند. آنچه مسلم است نوع بازی منطقه ای ترکیه بسیار فراتر از حد و اندازه این کشور است. چنانکه ناظران این رفتارهای دولت اردوغان را بازی با آتش نامیدند.
اردوغان چندی پیش دولت مالکی را به فرقه گرایی و اهمال در کار اقلیت سنی عراق متهم کرد و پیامد آن با واکنش تند مالکی روبه رو شد. اما ترکها دست از این رویه بر نداشته و با جریانهای مخالف دولت بغداد روابط ویژه ای برقرار کردند و از حد یک همسایه پا را فراتر گذاشتند.به نظر می رسد با نقشی که آنکارا در قبال دولت بشار اسد و پیامد آن دولتمردان عراق در بغداد گرفته، درصدد القای این حس به ملتهای منطقه است که از حقوق سنی ها در این دو کشور همسایه پایداری می کند، رؤیاهایی از همان امپراتوری عثمانی در قرن گذشته.
اما برگردیم به روابط دولتمردان کردستان عراق با ترکیه. اشتباه بزرگ کردها در تمام دهه های گذشته سرمایه گذاری آنان بر روی بیگانگان و اتکا به دولتهای دیگر بوده است.در همه این مدت آنها تلاش داشته اند با کمک گرفتن از دولتهای دور و نزدیک در برابر دولت مرکزی قد علم کرده و خواسته های خود را به کرسی بنشانند. این در حالی است که ترکیه برای چنین منظوری هرگز شریک راهبردی مناسبی نیست.ترکها در بخشهایی از منطقه جنوبی و کردنشین خود، بشدت درگیر احساسات پان کردیسم و حتی جنبشهای مسلحانه نظیر «پ.پ.ک» هستند. هر گونه اتفاقی که این اتباع کرد ترکیه را به تشکیل کشوری کرد امیدوار کند، برای دولت آنکارا بشدت خطرناک و یک خط قرمز واقعی است. با این اوصاف بسیار بدیهی است که اردوغان از دولتمردان کرد عراقی، تنها به عنوان برگ برنده ای در مناسبات دو جانبه با بغداد و شاید فشار بر تهران بهره ببرد. آنها برای ترکیه یک کارت بازی بیش نیستند و در زمان مناسب، سوزانده و خرج خواهند شد. عربستان و شیخ نشینها نیز به کردها به عنوان روزنه ای برای نفوذ در عراق و کارشکنی در دولت مالکی می نگرند. دولتمردان کرد باید از تبدیل شدن به ابزاری برای قدرتهای منطقه ای و فرامنطقه ای پرهیز کرده و منافع مردم خود را قربانی بازی های خام و زودگذر سیاسی خود و دیگران نکنند.